پرواز لطفي در پرواز عشق

پرواز عشق عنوان آلبومی است که به عنوان یادواره ی استاد ناصر فرهنگ فر ضبط شده است. این آلبوم شامل دو نوازی استاد لطفی و فرهنگفر در دستگاه سه گاه و آواز بیات اصفهان است.این اثر بی نهایت زیباست.

	آواز بیات اصفهان
	دستگاه سه گاه

پاسبان حرم دل

این ابیات زیبا را با صدای استاد شجریان از آلبوم دلشدگان بشنوید:

یادی از فرج علیپور

فرج عليپور در سال 1337 در خرم آباد متولد شد .
نواختن كمانچه را در كودكي نزد عمويش ( ميرو ) فرا گرفت . در هفت سالگي كمانچه را به خوبي و با تسلط مي نواخت . آشنايي كاملش با موسيقي لري و چيرگيش در نواختن ، او را زبانزد همگان كرد .
فرج با اينكه كمانچه و آواز را نزد استاد فرا نگرفته و تنها از راه انتقال سينه به سينه موسيقي لري هنر خود را به كمال رسانده و به تكنيك والايي در نواختن كمانچه دست يافته است ، كه برخورداري از همين تكنيك او را ياري كرده است تا بتواند آوازها و مقام هاي موسيقي لري را بهترين نحو اجرا كند .
در سال 1348 مردم خرم آباد براي اولين بار صداي كمانچه فرج را در صفحه هاي گرامافون « دختر دهاتي » و « كيزه و شو » به خوانندگي بهمن اسكيني شنيدند ، پس از آن آثار بسياري از اين هنرمند بزرگ لرستان منتشر گرديد كه كاست و سي دي هاي « تفنگ » و « دالكه » به خوانندگي رضا سقايي – يافته ، آرزو و قديم صياد به خوانندگي بهمن اسكيني – حرف دل با صداي غلام رضا سبزعلي – گل باغ با صداي فضل اله صفاري و نيز آثاري همچون موسيقي محلي لري ، داغ شقايق ، تال ، شاديانه ، درسوگ آفتاب ، شكوفه هاي موسيقي لرستان ، چوپي ، عزيز دل ، ميراث عشق ، شانه شكي ، سوز سيل ، قاليباف و 000 را با كمانچه و آواز خود در اختيار علاقمندان موسيقي لرستان قرار داد .
فرج از سال 1992 تا كنون كنسرت هاي متعددي را در كشور هاي : آلمان ، فرانسه ، بلژيك ، انگليس ، سوئد ، نروژ ، دانمارك ، استراليا ، عراق و دبي اجرا نمود .

متن ترانه لري دالكه با صداي فرج علي پور

دانلود تصنیف «وطن» با صداي همايون شجريان

وطن! وطن! نظر فکن به من، که من
به هر کجا، غریب‌وار که زیر آسمان دیگری، غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام، همیشه با تو بوده‌ام

اگر که حال پرسی‌ام، تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون غصه‌ها و قصه‌ها برآمدم
چه غمگنانه سال‌ها که بال‌ها زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات

که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی
به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو

کنون اگر ز خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

سپاه عشق در پی است. شرار و شور کار ساز با وی است.
دریچه‌های قلب باز کن، سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان


کنون به گوش می‌رسد من این سرود ناشنیده را، به خون خود سروده‌ام

وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشوده‌ام

خسارت کنسرتهایی که لغو می شود پرداخت خواهد شد

اگر کنسرت گروههایی که مجوز برگزاری دریافت کرده اند توسط وزارت ارشاد لغو شود بخشی از خسارتهای عدم برگزاری از سوی دفتر موسیقی وزارت ارشاد پرداخت می شود

محمدحسین ایمانی ضمن اعلام این مطلب به خبرنگار مهر گفت : تا آنجا که من به خاطر دارم تعداد کنسرتهای لغو شده زیاد نیست و در حد یکی دو مورد بوده است که آن هم با صحبتهایی که صورت گرفته بود بخشی از خسارتهایشان پرداخت شد و مورد حمایت قرار گرفتند.

 معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ادامه افزود: به نظر من وقتی گروهی هماهنگیهای لازم را انجام می دهد و مجوز کنسرت را دریافت می کند لغو کنسرت از سوی مسئولان اتفاق نمی افتد، کنسرتهایی که زمان برگزاریشان پس و پیش می شود یا به تاخیر می افتد بیشتر به دلیل نا کار آمدی گروه هماهنگ کننده آنها است.

 دکترایمانی در پاسخ به این سوال که "در صورت لغو برنامه کنسرت یک گروه موسیقی، دست اندر کاران این گروه به کجا باید مراجعه کنند" گفت: اگر کنسرت گروهی لغو شد اینها می توانند به دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراجعه کنند و یقینا دفتر موسیقی نیز با توجه به دستور العملی که دارد می تواند مشارکت کند تا خسارتهای کمتری را متحمل شوند.

 وی همچنین تصریح کرد: ما در صدد هستیم تا از گروههای ثابت به طور ویژه حمایت کنیم. متاسفانه اشکالی که در بسیاری از گروههای موسیقی وجود دارد مربوط به فعالیتهای موسمی و بدون تداوم آنها است. اگر این گروهها با مدیریت و اعضای ثابت فعالیت کنند مطمئنان موفق تر خواهند بود و ما نیز همه گونه حمایتی را از آنها به عمل خواهیم آورد.

معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ادامه افزود: یکی از حمایتهایی که دفتر موسیقی وزارت ارشاد از گروههای موسیقی انجام می دهد در اختیار قرار دادن مکان تمرین است. اگر شرایطی که به آنها اشاره کردم اتفاق بیافتد و گروهها به شکل منظمی شکل بگیرند و شناسنامه دار شوند با استفاده از سالنهای دولتی موجود در تهران ما مکان تمرین مناسبی را در اختیار آنها قرار خواهیم داد.منبع : مهر

گزارش تصویری کنسرت همایون شجریان و گروه «دستان» در واشنگتن ۱۸ اردیبهشت

گزارشی از کنسرت همایون شجریان و گروه دستان در شیکاگو ؛ همراه با عکس

آنچه در زیر می‌خوانید ترجمه‌ی شبه‌گزارش کوتاهی است از کنسرت اخیر همایون شجریان و گروه «دستان» در شیکاگو که توسط سایت انگلیسی‌زبان «رادیو جوان» منتشر شده است

البته این متن به‌صورت آزاد ترجمه شده، و برای خواندن گزارش اصلی به زبان انگلیسی می‌توانید به اینجا بروید. گفتنی‌ست این کنسرت در روز ۱۶ می (۲۶ اردیبهشت) در دانشگاه ایلی‌نویز شیکاگو برگزار گردید.

موسیقی سنتی ایرانی رسماً وارد دوره‌ی جدیدی شده است. دوره‌ای که در آن خلاقیت و افکار بدیع با هم در می‌آمیزند تا محدودیت‌های سنت را از پیش روی بردارند. همایون شجریان خود را آماده کرده است تا به محض اینکه پدر از سریر آواز ایرانی پایین آمد، همچون شاهزاده‌ای جای او را بگیرد و به‌زودی تبدیل به استاد آواز ایران شود. شجریانِ پسر، سبکی از موسیقی را به ارث می‌برد که شاید از دید بسیاری از ایرانی-آمریکایی‌های نسل اولی، ملال‌آور و خسته‌کننده نام گرفته باشد؛ اما او می‌تواند انگاره‌ی تازه‌ای را پدید آورد. این امید وجود دارد که موسیقی سنتی توسط قلب و صدای جوان همایون، با نوآوری‌های شگرف ضمن پای‌بندی به ریشه‌ها، روح اصلی خویش را باز یابد، و تلاش کند دل انبوه جوانان را با خود همراه ساخته و نیز حمایت افراد مسن‌تر را هم حفظ کند. این انگاره و این آرزو اکنون به واقعیت نزدیک می‌شود.

در کنسرت اخیر همایون در شیکاگو، آن‌طور که من دیدم، نزدیک به یک‌چهارم حاضران را جوانان تشکیل می‌دادند. این در حالی‌ست که در اجرای سال گذشته‌ی استاد محمدرضا شجریان در همین شهر شیکاگو، تنها حدود ده نفر از تماشاگران جوان بودند و همین به‌تنهایی موجب شگفتی‌ست. البته از حق هم نباید گذشت که بخشی از این استقبال گسترده‌ی جوانان به وجود گروه حرفه‌ای و هماهنگ دستان برمی‌گردد. انصافاً کلمات در توصیف هماهنگی اعضای گروه دستان عاجزند.

پژمان حدادی که شاید بهترین تمبک‌نواز حال حاضر باشد، روی صحنه چشمان خود را می‌بندد و در دنیای «وجد»آمیز خودش سیر می‌کند. او نه تنها از پوست تمبک، که از بدنه‌ی چوبی آن هم صدا می‌گیرد. در واقع خلاقیت او در تمبک‌نوازی که گاهی با شیوه‌های نامعمول همراه می‌شود، ضمن شکستن حصار قواعد خشک، آن ماهیت اصلی موسیقی را هم نمایش می‌دهد. بهنام سامانی، نوازنده‌ی دف و مؤسس گروه سازهای ضربی «ضربانگ» نیز چنین است. او هم در نواختن سازی مثل کوزه، تمام خلاقیت خویش را به‌کار می‌گیرد. به این ترتیب جمعیت حاضر با شنیدن قطعه‌ی بی‌کلام «مستانه»، ریتم بالای قطعه و اجرای فوق‌العاده هماهنگ حدادی و سامانی، به وجد می‌آیند و در پایان نه فقط تماشاگران که خود همایون شجریان هم برای این دو کف می‌زند.

اما آرام‌ترین و کندترین بخش این اجرا، آواز «دلشده» با شعری از عراقی با صدای لطیف شجریان جوان، تار حمید متبسم، بربت حسین بهروزی‌نیا و کمانچه‌ی سعید فرجپوری همراه شد و در واقع قلب حضار را ربود و آن‌ها را آماده‌ی شنیدن تصنیف پراحساس و تأثیرگذار آخر کرد: «وطن» سیاوش کسرایی. کلام کسرایی درد سنگین جدایی از وطن را در عمق دل‌هامان می‌ریزد و حواس‌مان را متوجه روزهای باشکوه سرزمین‌مان می‌سازد که متأسفانه بر حسب اتفاقات گوناگون از آن فاصله گرفته‌ایم: به اوج رفت موج‌های تو / که یاد باد اوج‌های تو. ولی به‌هر روی عشق ما به فرهنگ کهن ایرانی هرگز از میان نخواهد رفت.

ما سالن کنسرت را با حسی از امید در ذهن‌مان ترک کردیم: امیدی که همایون شجریان و گروه دستان در جان‌های ما کاشتند. و این همان زیبایی‌ست که ورای موسیقی سنتی قرار گرفته: شرح آنچه به زبان عادی نمی‌توان گفت و درک آنچه در شرایط عادی نمی‌توان احساس کرد. موسیقی سنتی بیانی کامل و دست‌نخورده از زندگی‌ست: تعقیب دائم شادی و جست‌وجو به‌دنبال عشقی که در زندگی‌هامان گم شده است. این موسیقی به ما امید می‌دهد.        ترجمه: وبلاگ همایون شجریان

به یاد ترقی

حالا دیگر از نسل ترانه‌نویس‌های استثنایی سال‌های دور تنها چند نفر بیشتر باقی نمانده‌اند؛ تنها چند نفر که تعدادشان از تعداد انگشت‌های یک دست هم بیشتر نمی‌شود.
بیژن ترقی یکی از همان چند نفر، یعنی خاطره‌ساز نسلی که کم‌کم همه چیزش را از دست می‌دهد، فقط همین روزها را فرصت داشت تا دومین‌ماه بهاری ۸۰ سالگی‌اش را لبخند زند؛ به همین سادگی. شاید کمتر کسی به یاد داشته باشد ترانه‌هایی که بارها دلتنگی‌هایشان را به باد سپرده و اشک‌هایشان را مثل رودخانه‌ای آرام جاری کرده، دل نوشته‌های پیرمردی است که با موهای برف‌پوش ادامه زندگی را، شاید برای وقتی دیگر گذاشته.

«با اینکه مردم هنوز ترانه‌های مرا زمزمه می‌کنند، از یادها رفته‌ام، از وقتی مریض شدم، کسی احوالی از من نمی‌پرسد.»مرور کلمات بالا به شکل وحشتناکی غم‌انگیز است. آنقدر غم‌انگیز که در یک لحظه، رویاها را فرومی‌ریزد. شاید هم تقدیر تلخ آدمی، همواره با تنهایی گره خورده است. با مضمون همیشگی زمزمه‌هایی که ترقی یک عمر فریادشان زده است.
مرور کارنامه درخشان او ثابت می‌کند که نامش به عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های موسیقی این سرزمین به یادگار خواهد ماند. «می‌زده شب»، «بیداد زمان»، «آتش کاروان» و ده‌ها ترانه دیگر تنها گوشه‌ای از آوازهای بلند شاعری است که زیست شاعرانه را بر هر چیز دیگری ترجیح داد.

شاید مهم‌ترین نقش در تحول ترانه امروز را بتوان در تقویت جنبه‌‌های روایی و داستانی نوشتن ترانه‌هایش دانست. ترانه‌های او بازتاب وسیعی از زندگی است و اجزای شکل‌دهنده طبیعت در سطرهایش حضوری جدی دارند؛ حضوری که مخاطب سرگردان را به دوردست‌ها می‌کشاند و در یک خلاء سبک به آرامش می‌رساند.وقتی به آن ترانه‌ها دل می‌دهی، تلفیق شعر و موسیقی به‌گونه‌ای است که می‌توان پی برد بین شاعر و آهنگسار و خواننده همدلی به وجود آمده است. نکته‌ای که باعث شده است پس از گذشت سال‌ها هنوز هم ترانه‌هایی همچون «آتش کاروان» زیباتر از همیشه در کوچه‌ها و خیابان‌های شهر به گوش برسد. ترانه‌هایی که بی‌تردید پیوند نسل تازه از راه رسیده با گذشته است. هرچند معیارهای زندگی از زمین تا آسمان فرق کرده باشد. ترقی در یکی از مصاحبه‌هایش درباره شگردش در تلفیق شعر و موسیقی با ذکر خاطره‌ای می‌گوید: «در اداره رادیو و در اتاق برنامه گل‌ها به استاد بنان برخوردم؛ در حالی که با دوستان هم صحبت بودند و گویا در زمینه تلفیق شعر و موسیقی هم حرف می‌زدند، با دیدن من بنده را مخاطب قرار دادند و گفتند: فی‌المثل یکی از تصنیف‌هایی که ایشان ساخته‌اند و چندی پیش هم اجرا شده متاسفانه خواننده آن، نه چگونگی حالات واقعی آهنگ‌ها را درک کرده و نه به پیام شاعر توجه داشته است. سپس شروع کردند به خواندن چند فراز از آن تصنیف. با شنیدن صدای بنان و چگونگی بیان شعر و تلفیق آن با آهنگ و زیر و بم‌ها احساس کردم شعر بنان حالتی به خود گرفته که من را هم زیر و رو کرده است؛ آنچنان که گویی دریچه دیگری از عالم موسیقی بر من گشوده می‌شد. در آنجا به معنی واقعی تلفیق شعر و موسیقی پی بردم و از آن پس توجهم به اجرا و تسلط خواننده در بهتر عرضه کردن راز و رمز شعر و موسیقی جلب شد و سعی کردم این نکته حساس را هنگام سرودن تصنیف نیز در نظر داشته باشم.»

تیک تاک هول‌آور عقربه‌ها در نیمه شب شنبه‌ با اندوه ابرها که در هم آمیخت، قلب شاعر ایستاد و ما دوباره به یاد آوردیم همه شاعران دنیا در نیمه‌های شب می‌میرند. دوباره حسرت خوردیم از اینکه هیچ‌وقت قدر آدم‌هایی مثل بیژن ترقی را ندانسته‌ایم. فاصله نسل تازه از راه رسیده و گذشته خیلی است؛ به اندازه زمین تا آسمان؛ اما کسانی مثل ترقی فاصله‌ها را کم کرده‌اند. همین که حالا ترانه‌هایش را از لب جاری می‌کنیم یعنی اینکه گذشته را دوست داریم، اما کاش ...

● آتش از کاروان جدا ماند
پیکر «بیژن ترقی» ترانه‌سرا،  از مقابل تالار وحدت تشییع شد. در این مراسم، چهره‌هایی چون محمدحسین ایمانی‌خوشخو، سهیل محمودی، عباس سجادی، امیر اسماعیل آذر، همایون خرم، رحیم معینی کرمانشاهی، ‌بهمن فرمان‌آرا، سالار عقیلی، قاسم رفعتی و همچنین خانواده و دوستداران ترقی حضور داشتند.
بنا بر این گزارش، رحیم معینی‌کرمانشاهی در این مراسم گفت: فقط ۱۲ تا ۱۵ نفر در دهه ۳۰ و ۴۰ آمدند که نظیر آن‌ها نمی‌آید. وقتی آرشیو برنامه گل‌های رادیو را می‌شنویم، می‌بینیم ترقی دو روز پیش نمرد، یاحقی دو سال پیش نمرد، تجویدی سه سال پیش نمرد؛ همه ما از سال ۵۱ که رادیو با تلویزیون ادغام شد، مردیم. چون عرضه از گوش به چشم تغییر کرد. وی به توانایی‌های ترانه‌سرایی بیژن ترقی اشاره کرد و گفت: خیلی از ترانه‌سراها به رادیو مراجعه کردند و کنار رفتند، ولی ترقی کسی بود که در رادیو ماندگار شد.

وی اظهار کرد: ترانه‌سرایی در ایران عمر صد ساله دارد و غیر از ترانه‌سرایی در غرب است. در غرب اول ترانه را می‌گویند و بعد آهنگ روی آن می‌نشیند، ولی در ایران معمولا اولا آهنگ را می‌سازند و بسته به فراز و فرودهای آن ترانه را می‌سرایند.
معینی کرمانشاهی با انتقاد از شوخی بی‌مزه ایرج میرزا در نامه‌ای که به یکی از اهالی شعر و موسیقی نوشته بود و در آن تصنیف سرایی را نازل‌تر از شاعری دانسته بود، گفت: چیزی که از ایرج میرزا باقی ماند همان تصنیف بود.
وی عنوان کرد: از خدا می‌خواهم که به این طبقه هنرمندان ایرانی که از بی‌آزارترین مردم هستند، جای خاص پر از گل در بهشت خود اختصاص دهد.
معینی کرمانشاهی، بیژن ترقی را فردی خوش‌ اخلاق، بی‌آزار و فروتن دانست و گفت: هیچ‌کس روی او را بدون خنده ندیده است.
عباس سجادی مدیرعامل موسسه نغمه شهر نیز که اجرای این مراسم را برعهده داشت، به قرائت یادداشت ترقی پرداخت که در آن اوضاع ترانه امروز را در قالب ابیاتی بیان کرده بود و سجادی از این ابیات به عنوان مانیفست ترانه امروز یاد کرد.

همایون خرم نیز با دستی شکسته پشت تریبون حاضر شد و گفت: چقدر تاثیر‌برانگیز است درگذشت کسانی که انسان سال‌های سال با آن‌ها الفت داشته؛ به خصوص کسانی که از خانواده هنر موسیقی هستند.
وی ادامه داد: ترقی از ترانه‌سرایان بی‌نظیر و با احساس بود که موسیقی را نه با دل، بلکه با صدا زمزمه می‌کرد.
خرم از شوق همراهی ترقی با آهنگسازان سخن گفت و عنوان کرد: او عاشق بود و عاشق تا به معشوق نرسد دست بر نمی‌دارد، ترقی عاشق ترانه بود.
وی از ماندگاری ترانه‌ها و آهنگ‌هایی که روی ترانه‌های ترقی ساخته شد، سخن گفت و اظهار کرد: هر کدام از ترانه‌های او برای همه، حتی برای آهنگسازش هم خاطره است و آن چه از دل برآید بر دل نشیند و دل هیچ‌گاه اشتباه نمی‌کند.

این آهنگساز بیان داشت: وقتی می‌بینم که جوانان کار غول‌های موسیقی را که برای چهل، پنجاه سال پیش است، گوش می‌دهند، درباره ماندگاری این آثار به یقین می‌رسم.
همایون خرم خاطرنشان کرد: کاروان عشق بیژن ترقی از ما جدا شد و به ابدیت پیوست.
محمدحسین ایمانی‌خوشخو نیز از دیگر سخنرانان این مراسم بود که پیشنهاد راه‌اندازی بخش ترانه جشنواره موسیقی فجر به نام بیژن ترقی را مطرح کرد.
در ادامه مراسم، شاهرخ نادری از بسیاری از ترانه‌سرایان ایران نام برد تا هم ذکر خیری از آن‌ها باشد و هم خانواده آن‌ها بدانند که مردم فراموششان نکرده‌اند.
در ادامه، قاسم رفعتی تصنیف «به رهی دیدم برگ خزان» را برای حاضران خواند و سپس پیکر ترقی به سمت قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا تشییع شد.

 
● جایزه «بیژن ترقی» از سوی وزارت ارشاد تاسیس می‌شود
معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی پیشنهاد کرد بخش ترانه جشنواره موسیقی فجر به نام «بیژن ترقی» راه‌اندازی شود.
محمدحسین ایمانی خوشخو در مراسم تشییع پیکر بیژن ترقی از مقابل تالار وحدت گفت: پیشنهاد می‌کنیم جشنواره موسیقی فجر را در حوزه ترانه به نام بیژن ترقی داشته باشیم و به آثاری که از حیث ترانه تولید می‌شوند، جایزه دهیم.
وی از ترقی به عنوان کسی یاد کرد که حق بزرگی به گردن موسیقی ما دارد و بیان داشت: او در اتصال ادبیات و هنر موسیقی نقش مهمی دارد و اگر افرادی مانند ترقی‌ها نبودند، فاصله‌های زیادی بین موسیقی و کلام می‌دیدیم.
معاون هنری وزارت ارشاد با بیان این که اگر تلاش این عزیزان نبود یک شکاف بزرگ در این دو مقوله می‌دیدیم، اظهار داشت: از جوانان انتظار داریم که راه او را ادامه دهند.
ایمانی خوشخو خاطرنشان کرد: آثاری که از ترقی به جا مانده نه تنها نزد هنرمندان، بلکه برای مردم هم جای خالی او را پر می‌کند.

می و میخانه مست و می کشان ، مست

زمین مست و زمان مست ، آسمان مست

نسیم از حلقه ی موی تو بگذشت

چمن شد مست و باغ و باغبان مست

تا زدم یک جرعه می از چشم مستت

تا گرفتم جام مدهوشی زدستت

شد زمین مست ، آسمان مست ، بلبلان نغمه خوان مست

باغ مست و باغبان مست

تو زمزمه ی چنگ و عود منی

نغمه ی خفته در تار و پود منی

تو باده و جام و سبوی منی

مایه ی هستی و های و هوی منی

گرچه مست مستم

نه می پرستم

به هردوجهان ، مست عشق تو هستم

تا من چشم مست تو دیدم

زساغر عشقت ، دو جرعه کشیدم

شد زمین مست ، آسمان مست ، بلبلان نغمه خوان مست

باغ مست و باغبان مست 

این تصنیف زیبا با صدای استاد علی اصغر شاهزیدی و آهنگ استاد تجویدی را از اینجا می‌توانید دانلود کنید.

نا تمام تمام من كجائي؟

سيروس جمالي

مهيار شادروان

من تمام ناتمام توام              نا تمام تمام من كجائي            

بيت شعري بي نهايت زيبا و پر معنا با صداي مهيار شادروان . فقط ميتوانم بگويم مفهومي بي نهايت ژرف دارد.

بشنويد و لذت ببريد:

شعر و آهنگ : سيروس جمالي

صداي :    مهيار شادروان

از البوم :گوشه هاي نهان صبح

Click here to start download.

باستان شناسان آلمانی موفق شدند قدیمی ترین ابزار موسیقی دنیا با قدمت 35 هزار سال را کشف کنند

محققان دانشگاه توبینگ موفق شدند تمام اجزای یک فلوت قدیمی را که مربوط به 35 هزار سال قبل است در غار "هول فلس" در جنوب غربی آلمان کشف کنند.

نتایج این کشف که در مجله نیچر منتشر شده است نشان می دهد که اولین انسانهای ساکن اروپا که از نظر آناتومی بدنی همانند انسانهای امروزی داشته اند دارای یک سنت موسیقایی بسیار مهم بودند.

این ابزار موسیقی به طول حدود 22 سانتیمتر و قطر 8 میلیمتر و دارای پنج سوارخ کوچک برای عبور هوا است. سطح این فلوت و ساختار استخوانی آن در شرایط مطلوبی است. این فلوت از عاج ساخته شده است. این فلوت در 12 تکه کنار هم پیدا شده است.

پیش از این یک فلوت دیگر کشف شده بود که قدمت آن 34 هزار سال بود. به گفته باستان شناسان آلمانی، کشف این فلوت جدید به خصوص از نظر موادی که در ساخت آن به کار رفته است از اهمیت ویژه ای برخوردار است به طوری که فناوری که برای ایجاد این ابزار موسیقی استفاده شده است بسیار پیچیده بوده و به دستهای ماهری نیاز داشته است.

این محققان فرض کرده اند که اجداد اروپاییها ابزار موسیقی را در بافتهای اجتماعی مختلف می نواخته اند.

برنامه کنسرت هنگامه اخوان که قرار بود 11 و 12 تیر ماه در تالار وحدت برگزار شود به تعویق افتاد

نایب رئیس کانون خوانندگان خانه موسیقی با اعلام این خبر به خبرنگار مهر گفت: از حدود دو هفته قبل دچار مشکل تورم حنجره شدم که امیدوار بودم با همکاری پزشکان برای این برنامه آماده شوم؛ اما بنا به نظر پزشک معالجم حنجره ام تا سه چهار هفته دیگر آماده اجرا نخواهد بود.

هنگامه اخوان در ادامه افزود: با توجه به مشکل به وجود آمده ما ناچار شدیم این کنسرت را حداقل تا یک ماه آینده به تعویق بیندازیم. البته برای راضی نگه داشتن مخاطبان این قول را نیز می دهم که در صورت موافقت مسئولان به جای دو روز برنامه  سه روز کنسرت ویژه بانوان اجرا کنیم.

یاد آور می شود این کنسرت قرار بود با همکاری موسسه نیکوکاری مهر آفرین در آوازهای دشتی و ابوعطا برگزار شود که در لیست برنامه اجرای تصانیف خاطره انگیزه "موسم گل"، "آتشی در سینه دارم جاودانی"، "امان از هجر رخ یار" و "نرگس مست" دیده می شد.  منبع : مهر

یادی از استاد یدالله کابلی خوانساری

متولد: 1328 و در شهرستان خوانسار به دنيا آمد.
وي در محضر با صفاي استاد عالي مقام سيد حسن ميرخاني خط نستعليق را آموخت و در طي زمان با بررسي خطوط، رواني و رهايي خط شكسته , وي را به دنياي تازه اي كشانيد. بعد از آشنايي با اين خط و روبرو شدن با آثار استاد بي نظير اين قلم يعني درويش عبدالمجيد بر آن شد كه در راه فراگيري اين هنر فراموش شده قدم گذارد به همين منظور از خطوط متأخرين و خصوصاً درويش عبدالمجيد – ميرزا كوچك اصفهاني و سيد گلستانه سود برد.
 سپس وي از سال 54 تعليم خط شكسته را در انجمن خوشنويسان ايران شروع كرد.  او توانست به تنهايی خط شکسته نستعلیق ایران را احیا کرده و قوانین و نظمی مدرن به آن بدهد.

استاد کابلی از دوستان بسیار صمیمی و نز دیک استاد شجریان هستند به طوری که خط روی جلد اکثر آثار شجریانها  را استاد کابلی نوشته اند:

كنسرت محمدرضا لطفي و گروه شيدا

محمدرضا لطفي به همراه گروه همنوازان شيدا اواخر مردادماه در تهران كنسرت برگزار مي‌كند اما هنوز مكان برگزاري اين كنسرت مشخص نشده است..

 کنسرت هنگامه اخوان در تالار وحدت

هنگامه اخوان روزهاي 11 و 12 تير کنسرت ويژه اي را مختص بانوان با همکاري موسسه نيکوکاري مهر آفرين در تالار وحدت به روي صحنه مي برد

به گزارش خبرگزاري مهر، هنگامه اخوان عضو هيئت مديره کانون خوانندگان خانه موسيقي  در اين کنسرت که با همکاري موسسه نيکوکاري مهر آفرين برگزار مي شود قطعاتي را در دستگاه هاي دشتي و ابوعطا اجرا مي کند.

در دستگاه دشتي اين برنامه تصانيف "موسم گل"، "آتشي در سينه دارم جاوداني"، "مستي دام"، "فنجان شب"، "خون جوانان" و "ديلمان" اجرا خواهد شد. در دستگاه ابوعطا نيز قطعاتي چون"امان از هجر رخ يار" و "نرگس مست" براي مخاطبان به اجرا در مي آيد.

 در اين کنسرت بيتا رضوي(نوازنده سه تار و سرپرست گروه)، آذر زرگريان(تار)، مرجان راوندي(عود)، سونيا(کمانچه) و نغمه فرهمند(تنبک) هنگامه اخوان را به عنوان خواننده همراهي کنند.  جام جم آنلاين

 گامی به پیش ، گامی به پس ( یادداشتی بر آخرین آثار منتشرشده ی همایون شجریان )

 نقد، همواره مورد توجه دو گروه بوده است گروه اول که در بطن یک طبقه ی خاص قرار دارد و در واقع جزئی ازمتخصصین این طبقه محسوب می شوند . از ویژگی های بارز این افراد می توان به داشتن تحصیلات آکادمیک در زمینه ی مورد نقد و یا به نوعی دست اندرکاربودن این افراد اشاره کرد.  اما دسته ی دوم کسانی هستند که تنها به دلیل علاقه ی شخصی در زمینه ای خاص از دانش و آگاهی و تجربی برخوردارند  نقدی که از جانب گروه دوم از منتقدین ارائه می شود را می بایست با احتیاط بیشتری نگریست.

این نوشته شرحی است بر اثار تازه منتشر شده ی همایون شجریان به قلم شخصی از دسته ی دوم منتقدین ؛ اخیراً دو البوم جدید از همایون شجریان به بازار آمده که در واقع این دو آلبوم حاصل دوبخش کنسرت همایون به همراه گروه دستان در برلین می باشد  بخش نخست  آن به آهنگسازی حمید متبسم در شور و دشتی اجرا شد و بخش دیگر آن بیات اصفهان و به آهنگسازی سعید فرجپوری اجرا شد

 چیزی که در وهله ی اول مورد توجه قرار میگیرد و توجه مخاطب را به خود جلب کند طرح روی جلد دو آلبوم یاد شده است.علی رغم طراحی های بی نظیر ی که تا کنون از خانم مژگان شجریان دیده ایم متاسفانه باید گفت که طراحی آلبوم های مذکور نه در حد و اندازه های نام همایون شجریان ونه در حدود گروهی همچون گروه دستان و نه حتی شرکتی چون دل اواز می باشد . طرح خشک وبی روح روی جلد هر دو البوم به نوعی از ارزش کار کاسته است . قطعاً ایجاد کردن طرحی زنده و پویا در اعتبار بخشیدن به کار ارائه شده بی تاثیر نمی توانست باشد.

اما بخش نخست که به عنوان قیژک کولی ارائه شده با ریز نوازی زیبایی از حمید متبسم اغاز میشود. سعید فرجپوری فضا سازی می کند و حسین بهروزی نیا شروع به نواختن ملودی ای می کند که با تار متبسم آمیخته میشود و پژمان حدادی با زیبایی منحصر به فردی ریتم را اداره می کند و ملودی اولیه توسط گروه نواخته می شود و اینچنین تصنیف  عاشقانه با کلامی از حمید متبسم اغاز میشود. موسیقی به زیبایی هرچه تمام تر پیش می رود و همایون که الحق چیزی از پدر کم ندارد عاشقانه را می خواند . شنونده ی آشنا به راحتی امضای حمید متبسم وگروه دستان را پای این تصنیف می تواند بخواند ...

بوی عشق سعدی را همایون با همراهی بربط اغاز می کند ،با تار ادامه میدهد و باهمنوازی چند صدایی(  یولیفونیک) تار ،کمانچه وبربط به پایان می رساند . در قسمتهایی از همراهی ساز و آوازتاثیر پذیری آواز وجواب ان کاملا ً مشهود است اما در جاهایی نیز خط اوازی وخط سازی  به صورت مجزا و مستقل حرکت می کند

 تصنیف قیژک کولی با همنوازی با شکوه ارکستر آغاز می شود کلام این تصنیف از استاد شفیعی کدکنی است شعر قیژک کولی را با شعر ساز خاموش که در آلبوم ساز خاموش استاد شجریان خوانده  شد می توان به قیاس گذاشت  تطابق آواز وموسیقی را در تنظیم حسین علیزاده به وضوح می توان مشاهده کرد اما در اجرای قیژک کولی گویی یک پای قضیه می لنگد و موسیقی وشعر هماهنگ حرکت نمی کنند. هرچند که هریک به تنهایی از زیبایی استادانه ای برخوردار است.هم آهنگسازی متبسم وهم خوانندگی همایون شجریان قابل تحسین است اما برخلاف آنچه در عاشقانه دیدیم به خوبی در کنار هم ننشسته اند

طرف دیگر آلبوم  با قطعه ی بی کلام مستانه اغاز می گردد که صحنه ای از کورس تکنوازهای کوبه ای گروه است که با زیبایی خاصی به طور پویا حرکتی رو به جلو دارند . از نکات جالب این قطعه می توان به دو ساز تمبک وکوزه اشاره کرد که توانمندی پژمان حدادی وبهنام سامانی در نوازندگی سازهای کوبه ای  را نمایش می دهد که در قسمتهایی از  قطعه یکدیگر را همراهی می کنند

 شروع ناگهانی آواز کمند زلف به طرز نامطلوب صورت میگیرد .شنونده هنوز از فضای دوئت  کوبه ای ها خارج نشده که آواز شروع می شود. این بار کلام حافظ را همایون با همراهی تار آغاز می کند  که چنگی به دل نمی زند اما بخش سازی  این قسمت با قدرت بیشتری اجرا می شود و کاستی های  آواز همایون را جواب آواز پوشش می دهد .تمبک نوازی پژمان حدادی تصنیف زهی عشق  را با شعری از مولانا آغاز می کند.این تصنیف هم علی رغم ارائه ی خوب همایون از ضعف در تنظیم و آهنگسازی برخوردار است وتم آن تکراری به نظر می رسد و گویی آنچه از جانب حمید متبسم برای شعر تصنیف شده به خوبی آن را همراهی نمی کند وحتی ختم ناگهانی آن ضربه ای بر کل اثر وارد می کند . شاید با مقایسه ی این تصنیف با دیگر ساخته های متبسم متوجه این نکته بشویم که ضعف آهنگساز تا چه حد در کل اثر مشهود بوده است

 اما بخش دیگری این کنسرت که خورشید آرزو نام دارد  شامل قطعاتی است به آهنگسازی سعید فرجپوری است خورشید آرزو با اشتیاق طلوع می کند . قطعه ای بی کلام که از پیچیدگی خاصی برخوردار نیست اما نکته ای  که شنونده ی آشنا به کارهای دستان را جلب می کند  شباهت آن با قطعات آلبوم قبلی  گروه دستان  یعنی دریای بی پایان است این شباهت در ساز و آوازخورشید  آرزو بسیار بارز است  البته تنظیم این قسمت از همایون شجریان می باشد. ساز و آواز خورشید آرزو که کلامی از فریدون مشیری را به عاریت گرفته  فرم خاصی از همراهی ساز و آواز است که در اکثر کارهای گروه دستان شاهد این فرم بودهایم که بر خلاف رسم معمول یک مجموعه ی پلی فونیک جواب  آواز را میدهند.آواز جا افتاده ی همایون ،تکنوازی های هریک   از تکنوازان و هماهنگی و یکپارچگی ساز و آواز در این قطعه جلب توجه می کند در ادامه یک تک نوازی ما را به چین زلف وصل می کند.تصنیفی با شروع بسیار زیبا و شعری از عطار تسلط سبک سیاق استاد شجریان بر شیوه ی خواندن همایون کاملا ً مشهود می باشد همخوانی های  اعضا ی گروه به همراه  همایون زیبایی خاصی را در کنار موسیقی شان آفریده

در ادامه عشق پاک مشیری را همایون به همراهی سازها می خواند در فرم آوازی که    از فراز و فرودهای نسبتا ً خوبی برخوردار است وسازهایی که بی تکلف همراهی می کنند مولفه های آهنگسازی فرجپورری را در تصنیف اسرار عشق می توان یا فت برجسته کردن عنصر ریتم، استفاده از دینامیک متنوع و باشکوه نشان دادن ارکستر ازمولفه هایی است که در اکثر تصانیف ساخت فرجپوری یافت می شود

 دلشده عنوان آوازی است با شعری از عراقی که سعید فرجپوری آن را باکمانچه همراهی می کند در میانه  راه  بهروزی نیا خط ملودیک را با بربط  همراهی می کند اما این بار از همنوازی گروه خبری نیست وساز و آواز به صورت تک صدایی اجرا میشود .

وطن عنوان تصنیفی است با کلام سیاوش کسرایی  شاید بتوان گفت که انتخاب شعری از سیاوش کسرایی از تاثیر هنوزه ی جنبش چاووش بر موسیقی ایران نشات گرفته باشد .تمبک نوازی پژمان حدادی در میان سایر اعضای گروه از جلوه ی خاصی برخوردار است اما در کل احساس می شود که موسیقی خواهان هماهنگ کردن به زور خود با کلام است . همخوانی دستانی ها با همایون دراین تصنیف حال هوای آن را پرشور و انقلابی  ساخته است.

و اما با نگاهی کلی به این اثر می توان نقاط ضعف وقوت آن را برشمرد . با عث تعجب است که کنسرت گروه حرفهای چون دستان که در اجرای کنسرت های خارج از کشور تجربه های موفقیت آمیزی داشته اند با سطح کیفیت بسیار پایینی در زمینه ی صدا برداری  روبه رو شده است. علاوه بر آن سطح بسیار  پایین ضبط این کنسرت شنونده را از گوش کردن دوباره ی این آلبوم ها باز می دارد.

گروه دستان در کنار کامکارها شاید جزءترین های موسیقی ارکستری ایران باشند .حرفه ای بودن و سطح بالا بودن گروه معلول حرفه ای بودن اعضاء است. هر یک از تکنوازان گروه به تنهایی می توانند یک قطب برای موسیقی ما به شمار آیند حال آنکه این اعضاء در کنار هم و در بالاترین سطح کیفی کار خود به نوعی به کل اثر ضربه می زنند این نکته در کورس تکنوازی های گروه در این آلبوم حائز اهمیت است .

ساختار ادبیاتی این مجموعه از یکپارچگی برخوردار نیست انتخاب اشعار از حافظ گرفته تا سعدی ومولوی و استاد کدکنی و سیاوش کسرایی شنونده را دچار سر در گمی می کند . باید توجه داشت که شعر هر یک از بزر گان نام برده دارای خصوصیتی ویژه است . شاید بهتر بود انتخاب اشعار با آگاهی ِ سلیقه ی بیشتر صورت می گرفت.ضعف آهنگسازی در هر دو آلبوم کاملا مشهود است وتصنیف های ساخته شده تا حدی فاقد معیار های زیبایی شناسانه است.

 در خاتمه باید اضافه کرد که با جمع کردن نقاط ضعف وقوت این مجموعه می توان گفت نخستین تجربه ی مستقل همایون از سطح قابل قبولی برخوردار است اما باتوجه به سابقه ی گروه دستان و آثاری که تا کنون از ایشان منتشر شده قیژک کولی و خورشید آرزو با نزول سطح کیفی چشمگری از جانب گروه دستان رو به رو بوده است اما باید توجه داشت که درکارنامه ی هر هنرمندی ،طیف متنوعی از نمرات وجود دارد که چیزی از ارزش آن هنرمند کم نمی کند .   یونس اسفندیار