زنده در یاد

با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده

کنسرت استادشجریان در تهران برگزار می شود

شنبه 21 اردیبهشت1387

^{کنسرت گروه شهناز به خوانندگی استاد مجمد رضا شجریان تابستان امسال در تالار بزرگ کشور برگزار می شود.
به گزارش خبرنگار مهر ، دراین کنسرت، گروه "شهناز" که قبلا به نام رودکی فعالیت داشت استاد شجریان را در اجرای قطعاتی در دستگاه همایون و با اشعاری از مولانا ،حافظ و سعدی همراهی خواهد کرد.
مجید درخشانی سرپرست گروه شهناز قبلا از انتشارنخستین آلبوم این گروه با صدای شجریان خبر داده بود که آواز این آلبوم را استاد شجریان قبل از سفر به آمریکا و کانادا خوانده است.
در این اثر پیش درآمد در همایون، زنگ شتر،چهار مضراب در بیداد، تصنیف "ما ز یاران چشم یاری داشتیم "از ساخته های استاد شجریان و همچنین تنظیم جدید بر قطعه "باد صبا" از آثار حسام السلطنه ضبط شده است که همزمان با اجرای کنسرت در تهران ارائه می شود.
لازم به ذکر است که "سینا جهان آبادی" نوازنده کمانچه ،"شاهو عندلیبی" نی،"حامد افشاری" قیچک باس،"مهرداد ناصحی" قیچک آلتو،"کاوه معتمدیان" کمانچه ، "رادمان توکلی" تار ،"رامین صفایی" سنتور ، "حمید قنبری" تنبک،"حسین رضایی نیا"دف،"محمدرضا ابراهیمی"عود،"مژگان شجریان" سه تار و عمیدی بم تار و رباب اعضای گروه موسیقی "شهناز" هستند}

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 20:37 توسط همايون

الهه ناز

جمعه 20 اردیبهشت1387

الهه ناز

استاد بنان

دانلود

لطفا نظرات خود را از من دریغ نکنید

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 18:27 توسط همايون

یادی از استاد تجویدی

جمعه 20 اردیبهشت1387

علي تجويدي به سال 1298 هجري شمسي در تهران خيابان ري متولد شد و از اوان كودكي زير نظر مستقيم پدرش هادي خان تجويدي كه خود هنرمندي بزرگ و از شاگردان ممتاز كمال الملك و اولين استاد مينياتور در ايران بود، پرورش يافت.چون پدر علاوه بر نقاشي و مينياتور با موسيقي هم آشنايي داشت و در نواختن تار هم تبحري داشت، كم كم فرزندش را با اين ساز آشنا ساخت. در سن 16 سالگي ويولن را ابتدا نزد آقاي سپهري آموخت و سپس مدت دو سال نزد حسين ياحقي به فراگرفتن رديف هاي موسيقي ايراني مشغول شد.
تجويدي پس از چندي به استاد ابوالحسن صبا معرفي شد و مدت 8 سال نزد ايشان به آموختن ويولن و سه تار همت گمارد و بنا به توصيه صبا براي تكميل تكنيك هاي نواختن ويولن و آشنايي با موسيقي غرب، چند سالي را نزد مليك آبراهيميان و بابگن تامبرازيان رفت چرا كه استاد معتقد بود براي استحكام انگشتان و آرشه بايد چند سالي نزد يك معلم اروپايي، متد گام هاي موسيقي غربي را بنوازد. ايشان ضمن آموزش در خدمت استاد صبا، در كنار وي به تعليم شاگردان مي پرداخت و در كلاس آزاد موسيقي آن زمان در حقيقت سمت استاديار وي را به عهده داشت. پس از فوت صبا نيز در هنرستان عالي موسيقي ملي، كار تعليم ويولن شاگردان را به عهده داشت. استاد تجويدي به حق يكي از بزرگترين آهنگسازان معاصر اين سرزمين است كه شاهكارهاي بي شماري در پهنه هنر موسيقي از خود به يادگار بر جاي نهاده است آثاري كه نمايانگر استعداد شگرف و متعالي او در هنر آهنگسازي است كه ياد آن هيچ گاه از خاطر هنردوستان وشيفتگان عالم موسيقي اصيل ايراني بيرون نخواهد رفت.علي تجويدي سال هاي دراز صبح زود از خواب بيدار مي شد و با اين چراغ نفتي به زيرزمين خانه اش مي رفت تا بدون ايجاد زحمت براي بچه ها و بيدار كردن آنها ساز بنوازد. روحش شاد ویادش گرامی

دانلود روی برگی بنویس عشق ٫ اثری از استاد تجویدی ٫ اجرای استاد گلپایگانی

روي برگي بنويس عشق

دستگاه : همایون (شوشتری)

اهنگ و تنظيم:علي تجويدي

آهنگساز : فضل الله توکل

ترانه سرا : فضل الله توکل

حجم:1.03 MB

دانلود

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 18:25 توسط همايون

تضمین زیبای استاد شهریار بر روی غزل خداوندگار سخن سعدی

جمعه 20 اردیبهشت1387

ای که از کلک هنر ، نقش دل انگیز خدایی

ای که از کلک هنر ، نقش دل انگیز خدایی
حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی
((من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی ))

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم
وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه بلبل شیراز نرفته است ز یادم
((دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی ))

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه
مرغ مسکین چه کند گر نرود از پی دانه

پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه
((ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی ))

تا فکندم به سر کوی وفا رخت اقامت
عمر ، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سر و جان و زر و جاهم همه گو ، رو به سلامت
((عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهل است، تحمل نکنم بار جدایی ))

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان
کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان
(( حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان

این توانم که بیایم سر کویت به گدایی ))

گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان
چون نگارین خط تذهیب به دیباچه قرآن

ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ایمان
((آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان

که دل اهل نظر برد که سریست خدایی))

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم
همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم
((گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی ))

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن
دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن

نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن
(( شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن

تا که همسایه نداند که تو در خانه مایی ))

سعدی این گفت و شد از گفته خود باز پشیمان
که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان

به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان
((کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان

پرتو روی تو گوید که تو در خانه مایی ))

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند
دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند
((پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی ))

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد
نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد
((سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد

که بدانست که در بند تو خوشتر ز زهایی ))

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 14:17 توسط همايون

استاد حاج قربان سلیمانی

جمعه 20 اردیبهشت1387

حاج قربان سلیمانی ،تنها بازمانده از بخشی های خراسان از هشت سالگی دو تار به دست گرفت و نزد پدرش که از نوازندگان صاحب نام دو تار شمال خراسان به شمار می رفت ،به شاگردی پرداخت او هنگام در گذشت پدر، 22 سال سن داشت و از آن پس نزد غلامحسین بخشی جعفر آبادی ، حاج محمد بخشی قیطانی و عوض بخشی به آموختن دو تار روی آورد
اما کار حاج قربان ازدو تار نوازی در مراسم عروسی،ختنه سوران، شیرینی خوران از سال 1321 آغاز شد.

او ازسال 1346 تا 1366 دست به ساز نبرد ،علت آن هم اعتقادات و پای بندی وی به سخنان متشرعین بود که باعث شداوبر اساس گفته شیخی ساز را به کناری نهد اما وقتی روحانیون دیگری به وی توصیه کردند که موسیقی موهبتی الهی است ،دوباره ساز در دست گرفت و به نواختن پرداخت .
او فعالیت مجددش را از سال 1367 با برنامه تلویزیونی " اندیشه هنر" شروع کرد ودرسال 1369 در جشنواره موسیقی فجر ،نوازنده برتر انتخاب شد و از آن سال به بعد هم به عنوان داور در جشنواره موسیقی فجر حضور یافت
این استاد صاحب نام در سال های اخیر 8 بار به فرانسه اعزام شد و به عنوان پدیده و ستاره "آوینیون" فرانسه معرفی شد .

او همچنین به کشورهای بسیاری مانند پرو ، هلند، تونس، ترکیه، بلژیک ،انگلستان ،سوئیس، کلمبیا ، اکوادور ،پاناما، فرانسه و چند شهر آمریکا نیز عزیمت کرده است .
حاج قربان سلیمانی معتقد است : مردم جهان بخصوص فرانسوی ها ، بهتر از ایرانی ها مرا می شناسد چون هنر طلبند و هنر را دوست دارند ،آنها واقعا موسیقی را می فهمند چون اهل تحقیق و پژوهش اند .
این نوازنده چیره دست خراسانی که دوتار را شوق دل می داند ، به عنوان گنجینه ملی لقب گرفت و از دست سید محمد خاتمی رییس جمهوری وقت نشان درجه 2 فرهنگ و هنر دولتی دریافت کرده است .
حاج قربان سلیمانی را می توان آخرین روایتگر از نسل بخشی ها ی بزرگ شمال خراسان به شمار آورد که خوشبختانه در قید حیات است
او بخشی را یک موسیقیدان کامل در عرصه موسیقی مقامی می داند و بر این باور است : بخشی هم باید ساز بسازد ،هم بتواند آنرا کوک کند و هم از حافظه خوبی بهره مند باشد تا بتواند تمام افسانه های فولکلوریک خراسان را حفظ کند .یک بخشی ،همیشه افسانه هایش را با یک شعر و نثر آمیخته و با ساز و آواز همراه می سازد
موسیقی مقامی یعنی شما نگاه کنید که در گذشته مردم از 50-60 کیلومتر با اسب و الاغ در جست و جوی موسیقی بودند نوازش ارزش داشت ،مردم به مجالسی می رفتند که نوازنده داشته باشد ،روزها را با دهل سپری می کردند و شب ها پای صحبت های بخشی می نشستند .
استاد حاج قربان سلیمانی کار کشاورزی می کرد از 14 فرزند حاج قربان فقط دو دخترش به موسیقی روی آورده اند و یک پسرش که این آخری پنجاه ساله بوده وعلیرضا نام دارد و در بیشتر اجراهای پدر به عنوان همنواز حضور جدی داشت.

این استاد فرزانه اواخر سال گذشته براثر كهولت سن در 87 ‬سالگي درگذشت.

روحش شاد ویادش پاینده .

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 0:19 توسط همايون

شجریان ها و فوتبال

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

بر دوست‌داران، دوستان و نزدیکان استاد محمدرضا شجریان پوشیده نیست که «فوتبال» از اوان دوران نوجوانی، یکی از علایق جانبی ایشان را تشکیل می‌داده است. دو بار حضور استاد در استادیوم آزادی برای تماشای مسابقه‌ی فوتبال، نظری به زندگی‌نامه‌ی پربار ایشان و همچنین عکس‌هایی که با لباس ورزشی از شجریان موجود است ؛ همه و همه شاهدی بر این مدعاست.

نخستین بار، ۱۸ مهر ۱۳۸۳، روز دیدار دوستانه‌ی تیم ملی ایران با آلمان بود که استاد شجریان پا به استادیوم آزادی گذاشت. مسابقه‌ای که پیش از برگزاری جام جهانی ٢٠٠۶ و به‌یاد مردم زلزله‌زده‌ی بم و به‌نفع آنها برگزار شد و حاصل آن برتری ٢ بر صفر تیم ملی آلمان بود. استاد شجریان در آن مسابقه، کاملاً بی‌سروصدا در جایگاه ویژه‌ی خبرنگاران حاضر شد و به تماشای بازی نشست. گویا هر جا که نامی از بم و کمک به اهالی دردمندش به‌میان می‌آید، استاد آواز ایران هم حضور دارد.

خبرگزاری مهر درباره‌ی اولین حضور استاد در استادیوم آزادی چنین نوشته بود:
درحالی‌که تمامی حاضران در ورزشگاه محو تماشای بازی ایران و آلمان شده بودند، مردی با کلاهی آبی بر سر و لبانی خندان وارد جایگاه ویژه‌ی خبرنگاران ایرانی و آلمانی شد و بر روی یکی از صندلی‌ها آرام گرفت. نگاه‌ها به او بسیار زیاد بود ؛ اما کسی باور نمی‌کرد محمدرضا شجریان هم در ورزشگاه حاضر شده باشد و بازی ایران و آلمان را از نزدیک تماشا کند...

استاد شجریان و همایون در جوار توپ و زمین فوتبال! سعید فرجپوری، محمد فیروزی و پژمان طاهری هم در عکس دیده می‌شوند. استاد آواز ایران پس از این بازی در مصاحبه با خبرگزاری‌ها، با بیان اینکه در دوران جوانی فوتبالیست بوده و علاقه‌ی زیادی به این رشته دارد، گفته بود: «بازیکنان ایران در این دیدار فوتبال خوبی را به نمایش گذاشتند و به‌نظر من، پیروزی حق مسلم آنها بود ؛ اما نتوانستند ازموقعیت‌های به‌دست آمده استفاده کنند.» حق با استاد بود. تیم ما در آن بازی ـ به‌ویژه در نیمه‌ی نخست ـ بسیار فراتر از حد انتظار ظاهر شد و با وجود ارائه‌ی بازی شجاعانه و «بین‌المللی» مغلوب حریف پرقدرت اروپایی شد.

دومین بار اما در جریان یک بازی دوستانه‌ی دیگر بود که استاد شجریان به‌همراه کوچکترین فرزندش، رایان به استادیوم آزادی رفت تا شاهد دیدار پرسپولیس تهران و بایرن مونیخ آلمان باشد. یک بازی جالب که در روزی سرد و زمستانی (۲۳/۱۰/۸۴) برگزار شد و حاصل آن پیروزی ١-٢ باشگاه مونیخی بود.

در پایان این بازی، داود عابدی، خبرنگار ورزشی شبکه‌ی خبر سیما، استاد را به‌هنگام خروج از ورزشگاه شکار کرد! عابدی که لحن و سبک گزارش‌های ورزشی‌اش منحصر به‌فرد و با چاشنی هیجان مصنوعی و زورکی (!) همراه است، توانست پس از چیزی قریب ١٠ سال، از طرف صدا و سیما با استاد آواز ایران گفت‌وگو کند. این مصاحبه که برای علاقه‌مندان استاد شجریان تا حدی شگفت‌آور بود، دو سه مرتبه از بخش‌های مختلف خبر ورزشی سیما پخش شد. استاد می‌گوید به‌خاطر بایرن مونیخ و به‌خاطر علاقه‌ی رایان آمده تا بازی را ببیند. همچنین از تماشای مسابقه و پیشرفت فوتبال ایران هم ابراز رضایت می‌کند.

مرتبه‌ی دیگری که نام شجریان در حول و حوش فوتبال شنیده شد، قضیه‌ی ساخت سرود ویژه‌ی ایران برای جام جهانی ٢٠٠۶ آلمان بود. قضیه از این قرار بود که هر یک از سی‌ودو کشور حاضر در مسابقات، سرودی را از طرف فدراسیون‌شان به فیفا تحویل می‌دادند تا در قالب یک سی‌دیِ معرفی موسیقی کشورهای راه‌یافته به جام جهانی استفاده شود. در هیاهوی پیش از شروع جام جهانی، جار و جنجال‌های زیادی پیرامون این مسئله مطرح شد و هر روز از خوانندگان آشنا و ناآشنای گوناگونی نام می‌بردند ؛ تا اینکه استاد شجریان به‌عنوان گزینه‌ی اول فدراسیون و معاونت فرهنگی آن برگزیده شد. هر چند عاقبت‌الامر این اتفاق نیفتاد و همان‌گونه که پیش‌بینی می‌شد، شجریان حاضر به همکاری با یک کارفرمای دولتی آن هم از نوع فوتبالی نشد.

همایون شجریان، نیز در مصاحبه‌های خود از علاقه‌اش به فوتبال صحبت کرده و نیز در گفت‌وگویی که چند سال پیش با مجله‌ی «موسیقی قرن ۲۱» انجام داد، عنوان کرده بود که در اوقات فراغت به بازی فوتبال می‌پردازد. درست مانند پدر که در ایام تحصیل در مدرسه، عضو تیم فوتبال دبیرستان‌های مشهد بود. شنیده‌ام که همایون، فوتبال را بسیار خوب و حرفه‌ای بازی می‌کند و طرفدار تیم رئال مادرید اسپانیاست.

رایان شجریان هم گویا بیشتر از همه‌ی شجریان‌ها به فوتبال علاقه‌مند است. تا آنجا که در جواب سؤال داود عابدی که پرسیده «دوست داری فوتبالیست بشوی یا هنرمند؟» اولی را انتخاب کرده بود! هر چند رایان آن موقع کمتر از ۱۰ سال داشت و حالا ممکن است وضعیتش کمی فرق کرده باشد.

در این پست می‌توانید فایل ویدیویی مصاحبه با استاد شجریان و رایان را دانلود کنید...

| دانــلــود |

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 23:40 توسط همايون

چکاد

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 22:44 توسط همايون

شعری نغز از استاد سایه

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

مژده بده! مژده بده! یار پسندید مرا
سایه او گشتم و او برد به خورشید مرا

جان دل و دیده منم، گریه خندیده منم
یار پسندیده منم، یار پسندید مرا

کعبه منم ، قبله منم ، سوی من آرید نماز
کان صنم ِ قبله نما خم شد و بوسید مرا

پرتو ِ دیدار ِ خوشش تافته در دیده من
آینه در آینه شد: دیدمش و دید مرا

آینه خورشید شود پیش رخ ِ روشن ِ او
تاب ِ نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا

گوهر ِ گم بوده نگر تافته بر فرق ِ فلک
گوهری ِ خوب نظر آمد و سنجید مرا

نور چو فواره زند بوسه بر این باره زند
رشک ِ سلیمان نگر و غیرت ِ جمشید مرا

هر سحر از کاخ ِ کرم چون که فرو می نگرم
بانگ ِ لک الحمد رسد از مه و ناهید مرا

چون سر ِ زلفش نکشم سر ز هوای ِ رخ ِ او
باش که صد صبح دمد زین شب ِ امید مرا

پرتو ِ بی پیرهنم ، جان ِ رها کرده منم
تا نشوم سایه خود باز نبینید مرا

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 22:20 توسط همايون

یادی از مرحوم استاد رضوی سروستانی

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

بي‌شك آواز ايراني و حضور مدرسان عاشق و كم‌كار آن، يكي از اركان موسيقي ايراني و ماندگاري آن است.

وجود مبارك بزرگاني چون نورعلي‌خان برومند، محمود كريمي، عبدالله دوامي و بسياري ديگر سبب شد اين ركن اساسي موسيقي در ايران ريشه‌اي قوي پيدا كند و موسيقي آوازي از نسلي به نسل ديگر و با شكلي مرتب انتقال پيدا كند. اين پديده كه در سال‌هاي اخير به واسطه گوناگوني آرا و نظريات مختلف رشد و بسط پيدا كرده است در سال‌هاي نه چندان دور، در قالبي يكدست‌تر توسط كساني كه نام برده شد، تدوين يافت و آنها با ضبط رديف آوازي و انتقال آنها به شاگردان خود از انحطاط و فروپاشي آن جلوگيري كردند.

زنده‌ياد سيدنورالدين رضوي سروستاني يكي از خوانندگان و مدرسان آواز ايراني بود كه با درك محضر بزرگاني چون مشير معظم افشار، نورعلي‌خان برومند، عبدالله‌خان دوامي و محمود كريمي توانست با انباشت اين دانش ناتمام در سال‌هاي غيبت آنها پرچمدار رديف آوازي و تدريس آن به مشتاقان اين هنر دشوار شود. نگاهي كوتاه به همين اسامي و پروراندن اين فكر در سر كه شاگردي چنين بزرگاني چه ميوه‌اي به بار خواهد آورد اگرچه دشوار و دور از ذهن است اما گرما و گيرايي و موزوني صداي مرحوم سروستاني نمونه‌اي از اين انباشت است.

استاد سيدنورالدين رضوي سروستاني در بيست و يكم فروردين سال 1314 هجري خورشيدي در سروستان استان فارس و از تبار همان مردمان خونگرم و هنرپرور چشم به جهان باز كرد. وي موسيقي را در روزهاي جواني و در تب و تاب حافظ و عشق و عرفان در شيراز و زيرنظر استاد مشير معظم افشار آغاز كرد و بعد از مدتي به دليل كانوني بودن موسيقي در تهران به آنجا كوچ كرد و به واسطه داشتن قريحه و صورت گيرا و خوش در محضر بزرگاني چون مرتضي محجوبي، رضا ورزنده، علي‌اكبرخان شهنازي و آن سه استاد آواز (برومند، دوامي، كريمي) نكته‌ها آموخت. البته قبل از اينكه او به تهران بيايد در سال سي و هفت براي نخستين بار در راديو شيراز به اجراي آواز ايراني پرداخته بود. طبيعي است كه درك محضر اين بزرگان از او مردي باتجربه ساخته بود كه در كنار صداي دلنشين و آرامبخش و به دور از هرگونه حشو و زوائد او را ممتاز مي‌كرد.

او مانند استادان خود علاقه چنداني به برگزاري كنسرت و ارائه آلبوم نداشت و عمده تلاش خود را صرف شاگردها و تعليم و تربيت آنها كرد. او در سال‌هاي پاياني دهه پنجاه و با همكاري اعضاي گروه مركز حفظ و اشاعه، اثري ضبط كرد كه دو سال پيش با عنوان «رنگ فرح» منتشر شد. از ساير آثار او مي‌توان به ضبط رديف با تار داريوش طلايي و سروستاني به آهنگسازي محمدجليل عندليبي اشاره كرد.

او همچنين چند آواز در برنامه تلويزيوني تماشاگه راز از خود به‌جا گذاشت. اين استاد آواز ايراني كه به گفته شاگردان و دوستانش در حسن‌اخلاق زبانزد بود در هشتم ارديبهشت سال 79 به سراي باقي شتافت

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 19:55 توسط همايون

قافله سالار موسیقی ایران

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

قافله سالار موسیقی سنتی ایران در دو دهه گذشته بی شک اوست . او توانست موسیقی سنتی در حال نابودی ایران را از دل تاریخ بیرون کشیده و با حفظ ویژه گیهای آن در قالبی منظم و منطقی دوباره به عرصه وارد کند بی تردید او مسلط ترین هنرمند موسیقی سنتی حال حاضر ایران است

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 19:26 توسط همايون

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

یادش به خیر

پنجشنبه 19 اردیبهشت1387

یادش به خیر سال ۱۳۶۴ میخواستم پول تو جبیبمو که جمع کرده بودم واسه خریدن کاست از کفم رها خرج کنم. یادمه که فروشنده گفت پسرم نوارو تو زیر پیرهنت قایم کن که کسی نبینه. ان سالها حتی نوار شجریان هم ممنوع بود. هیچ وقت حالی رو که اون نوار بهم داد فراموش نمی کنم . یادش به خیر

[ ]
+ نوشته شده در ساعت15:28 توسط homayoon

سيامك شجريان

(محمدجواد) شجريان ـ متولد مشهد، 1331 آموختن آواز و رديفهاي موسيقي ايراني را نزد آقايان غفوريان و غلامحسين ظهيرالديني آغاز كرد و از محضر برادر هنرمند استاد محمدرضا شجريان، والاترين چهره‌ آواز ايران با استفاده از نوارهاي اساتيدي چون مهرتاش و عبدالله‌خان دوامي بهره‌هاي فراواني برد. سنتورنوازي را در سال 1346 در مشهد نزد آقاي برهاني فرا گرفت. او همچنين دستي در نواختن سه‌تار و تنبك و ساختن سنتور دارد. سيامك شجريان، خواندن را از دوران دبيرستان با فرهنگ و هنر مشهد آغاز كرد و سپس در سال 1355 براي ادامه تحصيل و پيشبرد فعاليتهاي هنري خود به آمريكا رفت و در آنجا مقيم شد. او تا به حال در داخل و خارج از كشور، با گروههاي زيادي همكاري داشته كه از آن جمله مي‌توان به «گروه اساتيد» به سرپرستي استاد فرامرز پايور و «گروه عشاق» به سرپرستي اسماعيل تهراني اشاره كرد. حاصل فعاليتهاي او دو اثر «كرشمة نرگس» (با آهنگسازي فرامرز پايور) و «پير مي‌ فروش» (با آهنگسازي محمدعلي كياني‌نژاد) منتشر شده است. «طبيب دل» با آهنگسازي محمدجواد ضرابيان، تازه‌ترين اثري است كه با صداي سيامك شجريان اين فرزند خلف خاندان آواز ايران، مي‌شنويم. استاد محمدجواد ضرابيان متولد12/12/1329 نوازندة سنتور، آهنگساز، هنرآموخته نزد دكتر داريوش صفوّت و دانش‌آموخته نزد زنده‌ياد دكتر محمدتقي مسعوديه، از هنرمنداني است كه اساس كار خود را موسيقي ملي قرار داده و تنظيم‌هاي او بين ديگر همكاران و هم‌دوره‌اي‌هاي او، صدايي ديگر دارد. همينطور استعداد و خلاقيت سينا جهان‌آبادي هنرمند خوش‌نواز و خوش ذوق جوان كه تنظيم‌هاي زبانزدي دارد. نوار و لوح فشرده«طبيب دل» ، تشكيل‌شده از تعدادي قطعات در قالب «آهنگ‌ـ ترانه» است. تنظيم و اركستراسيون اين قطعات و بسترسازي صوتي آن براي صدا ي خواننده، از نوعي است كه در موسيقي ما از چهل سال پيش تا امروز، سابقه و طرفداراني داشته و هنوز هم دارد. اجراكنندگان (آهنگسازان، نوازندگان و گاه‌ خوانندگان) اين نوع از موسيقي ايراني، به اركسترهاي بزرگي كه بهترين آنها در وزارت فرهنگ و هنر سابق و يا در راديو تهران كار مي‌كردند تعلق داشتند و موسيقي آنها، براي مردم ايران خاطره‌انگيز است. بسياري خوانندگان معروف، در ابتدا و يا اواسط راه خود، بخشي از محبوبيت خود را مرهون اجراي قطعاتي مي‌دانند كه با اين نوع سليقه و برداشت از موسيقي ايراني، ساخته شده و به تنظيم و اجرا رسيده است. از جمله، شهره‌ترين خوانندة فارسي‌زبان امروز، استاد محمدرضا شجريان (كه در آن سالها به نام سياوش بيدكاني مي‌خواند) و فرزند خوش‌صدا و مستعد او همايون شجريان، ساخته‌هايي سنگين و دلنشين را در اين حال و هوا خوانده‌اند. از جمله «مبتلا» و «دولت عشق» (همراه با حسن يوسف زماني) و «نسيم وصل» (همراه با محمدجواد ضرابيان، آهنگساز و تنظيم‌كننده قطعا‌ت آلبوم كه نهايت تلاش خود را در هر چه بهتر صدادهي اركستر مبذول داشته است) و اكنون، محمدجواد (سيامك) شجريان‌ـ صدايي ديگر از خاندان آواز ايراني ـ ذوق و توانايي خود را در اين ميدانناسي مردم اهل موسيقي، امتحان خود را داده و مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شده است. ضمنا ایشان سالهاست در امریکا سکونت دارد .


		تاریخ ایران زمین از دورترین دوران تا سال ۶۲۸ میلادی متن قدیمی این کتاب از آغاز سال ۱۳۸۱ در وبگاه ایرانتاریخ در اختیار عموم قرار داشته است
		گزینوفون می‌نویسد: کودکان ایرانی در مدارسشان فنون قضاوت و عدالت و اداره می‌آموزند. معلمان در این مدارس قضایای مختلف را برای شاگردان به‌تمرین می‌گذارند، اتهامات فرضی ازقبیل دزدی و راهزنی و رشوه‌خواری و تغلب‌کاری و تعدی و اموری که معمولاً اتفاق می‌افتد را برضد برخی از دانش‌آموزان مطرح می‌کنند و از دانش‌آموزانِ دیگر می‌خواهند تا دربارۀ آنها حکم داده مرتکب چنین بزههائی را کیفر دهند. آنها همچنین یاد می‌گیرند که به‌کسانی که اتهام ناروا به‌دیگران می‌زنند نیز کیفر دهند. درنتیجۀ چنین آموزشهائی کودکانِ ایرانی از سنینِ اولیۀ عمرشان با بدیها و نیکیها آشنا می‌شوند و می‌کوشند که خودشان را به‌بهترین خصلتها بیارایند و در آینده مرتکب اعمال خلاف نشوند. آنها حتی می‌آموزند که کسی‌که توانِ انجام کار سودمندی برای دیگران دارد ولی از انجامش خودداری می‌ورزد را نیز مجازات کنند؛ زیرا خودداری از انجام کار نیک در عین توانِ انجام آن را ناشکری دربرابر نعمتهای خدا می‌شمارند، و ناشکری را درخور کیفر می‌دانند. این از آن‌رو است که آنها عقیده دارند که انسان ناشکر نسبت به ادای وظیفه‌اش در قبال پدر و مادر و اطرافیان و جامعه و کشورش سستی و اهمال می‌کند؛ و کسی‌که در انجام وظیفه‌اش اهمال کند انسان بی‌شرمی است که ممکن است مرتکب هر کار خلاف اخلاقی بشود. از دیگر آموزشهائی که در این مدارس به‌کودکان داده می‌شود تسلط بر نفس و نظارت بر خویش و نظارت بر کردارهای دیگران، و اطاعت کهتران از مهتران و کاردیدگان است. ایرانیان همچنین به‌کودکان می‌آموزند که چه‌گونه در خورد و نوشْ جانب اعتدال را مراعات کنند؛ به‌همین جهت، دانش‌آموزان نه با مادرانشان که با آموزگارانشان غذا می‌خورند، و این غذا را نیز آنها از خانه‌هایشان با خودشان می‌آورند. کودکان درکنار این آموزشها، تیراندازی و زوبین‌افکنی می‌آموزند. اینها آموزشهائی است که تا سنین 15 و 16 سالگی به‌کودکان و نوجوانان داده می‌شود، و پس از آن آنها وارد دوران جوانی می‌شوند و چیزهائی به‌آنها آموخته می‌شود که مخصوص بزرگسالان است افلاطون می‌نویسد: بزرگ‌زادگان ایرانی در هفت‌سالگی اسب‌سواری می‌آموزند؛ چهار آموزگارِ فرزانه برای آموزشِ آنها گماشته می‌شوند. خردمندترینِ آموزگار شیوه‌های خداپرستی و امور حکومتگری را از روی اوستا (به‌تعبیر افلاطون: ماگیای زرتشت) به‌آنها آموزش می‌دهد؛ درستکارترین آموزگار به‌آنها می‌آموزد که در همۀ زندگی راست‌گو و راست‌کردار باشند؛ خوددارترین آموزگار شیوه‌های حکومت بر خویشتن را به‌آنها می‌آموزد؛ و دلیترین آموزگار به‌آنها می‌آموزد که دلیر و بی‌باک باشند هرودوت در سخن ازخصلتهای ایرانیان می‌نویسد که ایرانیان دروغ را بزرگ‌ترین گناه می‌دانند، و وامداری را ننگ می‌شمارند، و می‌گویند وامداری از این‌رو بد و ناپسند است که کسی‌که بدهکار باشد مجبور می‌شود که دروغ بگوید؛ از این‌رو همواره از ننگِ بدهکار شدن می‌پرهیزند. ایرانیان به‌همسایگان احترام بسیار می‌گزارند، هرچه همسایه نزدیک‌تر باشد بیشتر مورد توجه است و همسایگان دور و دورتر در مراتب پائین‌تری از احترام متقابل قرار دارند. ایرانیان هیچ‌گاه در حضور دیگران آب دهان نمی‌اندارند و این کار را بی‌ادبی به‌دیگران تلقی می‌کنند؛ آنها هیچ‌گاه در حضور دیگران پیشاب نمی‌کنند و این عمل نزد آنها از منهیات مؤکد است. در میگساری تعادل را مراعات می‌کنند و هیچ‌گاه چنان زیاده‌روی نمی‌کنند که مجبور شوند استفراغ کنند یا عقلشان را از دست بدهند. ایرانیان روز تولدشان را بسیار بزرگ می‌شمارند و در آن روز مهمانی و جشن برپا می‌کنند و سفره‌های گوناگون می‌کشند، گاو و گوسفند سرمی‌برند و گوشت آنها را در میان دیگران بخش می‌کنند (خیرات و صدقه می‌دهند). آنها هیچ‌گاه در آبِ رودخانه پیشاب نمی‌کنند و جسم ناپاک در آب جاری نمی‌اندازند؛ و اینها را از آن‌رو که سبب آلوده شدن آب جاری می‌شود گناه می‌شمارند هرودوت می‌نویسد که ایرانیان معبد نمی‌سازند، برای خدا پیکره و مجسمه نمی‌سازند. آنها خدای آسمان را عبادت می‌کنند و میترا و اَناهیتا‌ و همچنین زمین و آب و آتش را می‌ستایند. آنها حیوانات را در جاهای پاک قربانی می‌کنند و گوشت قربانی را در میان مردم تقسیم می‌کنند و عقیده ندارند که باید چیزی از آن را به‌خدا داد، زیرا می‌گویند که آنچه به‌خدا می‌رسد و خشنودش می‌سازد روح قربانی است نه گوشت او. وقتی می‌خواهند قربانی بدهند حیوان را به‌جائی که فضای باز است می‌برند، آنگا به‌درگاه خدا دعا می‌کنند. در دعاکردن نیز رسم نیست که حسنات را برای شخصِ خود بطلبند، بلکه برای پادشاه و همۀ مردم کشور دعا می‌کنند و خودشان را نیز یکی از اینها می‌شمارند زرتشت می‌گوید: پروردگارا! آنگاه که تو مردم را به‌نیروی مینَویِ خویش آفریدی و قدرت درک و شعور به‌آنها دادی؛ آنگاه که تو جسم را با جان درآمیختی؛ آنگاه که تو کردار و آموزش را پدید آوردی، چنین مقرر کردی که هرکسی برطبق ارادۀ آزاد خودش تصمیم بگیرد و عمل کند. چنین است که دروغ‌آموز و راست‌آموز، یعنی هم آنکه نمی‌داند و هم آنکه می‌داند، هرکدام برطبق خواستِ درونی و ذهنیتِ خویش به‌بانگ بلند تعلیم می‌دهد و مردم را به‌سوی خویش فرامی‌خوانَد. انسان نیک‌اندیشی که در انتخاب راهش مُرَدَّد است آرمَئیتی معنویتِ راهگشای خویش را به‌او می‌بخشد تا راه درست را برگزیند انسانِ‌ باخردی که خردِ اندیشه‌ورِ خویش را به‌کار می‌گیرد با گفتار و کردارش عدالت‌خواهی و راست‌کرداری و نیک‌اندیشی را گسترش می‌دهد، پروردگارا، چنین کسی بهترین یاورِ تو است. کسی‌که با رهنمودگیری از خرد مینوی خویش بهترینها را از راه کلامِ آموزندۀ اندیشۀ نیک توسط زبانش و از راه کردارِ پارسایانه توسط دستهایش انجام دهد، اهورَمَزدا را که آفریدگارِ عدالت است به‌بهترین وجهی شناخته است. هرکه به‌وسیلۀ اندیشه و گفتار و کردار نیک با بدی بستیزد تا بدی را از میان بردارد و بدکاران را راهنمائی کند تا از بدی دست بکشند و به‌نیکی بگرایند ارادۀ اهورَمَزدا را به‌نحو خوشنودگرانه‌ئی تحقق بخشیده است. کسی که راه راستی و خوشبختی ابدی یعنی راهی که به سوی جایگاه اهورَمَزدا رهنمون باشد را در زندگیش در این جهانِ مادی به‌ما نشان دهد به‌بهترین و برترین خوشی خواهد رسید. پرودگارا! چنین کسی همچون تو پاک و آگاه و دانا است یک کاهن بزرگ بابلی دربارۀ کوروش بزرگ چنین نوشته است: در ماه نیسان در یازدهمین روز (روز 12 فروردین) که خدای بزرگ بر تختش جلوس داشت… کوروش به‌خاطر باشندگانِ بابل امانِ همگانی اعلان کرد.… او دستور داد دیوارِ شهر ساخته شود. خودش برای این‌کار پیش‌قدم شد و بیل و کلنگ و سطل آب برداشت و شروع به ساختنِ دیوار شهر کرد.… پیکره‌های خدایانِ بابل، هم زن‌خدا هم مردخدا، همه را به‌جاهای خودشان برگرداند. اینها خدایانی بودند که سالها بود از نشیمن‌گاهشان دور کرده شده بودند. او با این کارش آرامش و سکون را به‌خدایان برگرداند. مردمی که ضعیف شده بودند به‌دستور او دوباره جان گرفتند، زیرا پیشترها نانشان را از آنها گرفته بودند و او نانهایشان را به‌ایشان بازگرداند.… اکنون به‌همۀ مردم بابل روحیۀ نشاط و شادی داده شده است. آنها مثل زندانیانی‌اند که درهای زندانشان گشوده شده باشد. به‌کسانی‌که در اثر فشارها در محاصره بودند آزادی برگشته است. همۀ مردم از اینکه او (یعنی کوروش) شاه است خشنودند. کاهن بزرگ مصر دربارۀ داریوش بزرگ چنین نوشته است: شاهنشاه داریوش، شاهِ همۀ کشورهای بیگانه، شاه مصر عُلیا و سُفلی وقتی در شوش بود به‌من فرمان داد که به‌مصر برگردم و تأسیسات حیات‌بخش پزشکی مصر را نوسازی کنم. … آن‌گونه که شاهنشاه فرمان داده بود مأموران شاهنشاه مرا از این‌زمین به‌آن زمین بردند تا به مصر رساندند. هرچه شاهنشاه دستور داده بود را انجام دادم. کارمندان را به‌خدمت گرفتم همه از خاندانهای سرشناس نه از مردم عادی. آنها را زیر دستِ کاردانان و استادان گماشتم تا پیشۀ پزشکی فراگیرند. فرمان شاهنشاه چنین بود که باید همه چیزهای شایسته و بایسته به‌آنها تحویل داده شود تا پیشۀ خود را به‌خوبی انجام دهند. من هرچه لازم بود و هر ابزاری که پیشترها در کتابها مقرر شده بود را در اختیار آنها گذاشتم. شاهنشاه چنین دستور داده بود، زیرا به‌فضیلت این علم واقف بود. او می‌خواست که بیماران شفا یابند. او اراده کرده بود که ذکر خدایان را جاوید سازد، معابد را آباد بدارد، جشنها و اعیاد دینی با شکوه بسیار برگزار شود **********************************
		از ویژگیهای فرهنگ ایرانی آن بود که هیچ انسانی دارای تقدس شمرده نمی‌شد، بلکه تقدس خاص خدا و ایَزدان و فضایل ملکوتیِ هفتگانه بود که ضمن سخن از زرتشت شاختیم. به همین سبب بوده که در تمام دوران هخامنشی و پارتی و ساسانی هیچ زیارتگاهی برای هیچ انسانی، نه برای مغان و نه آتَروَنان و نه هیربدان، ساخته نشد. و از همین‌رو است که واژه‌هائی معادل «عصمت» و همچنین «زیارت» به مفهوم مذهبیش (زیارت به‌مفهومی که ما پس از مسلمانی‌مان شناخته‌ایم) در زبان ایرانی ساخته نشده است. و از آنجائی که در فرهنگ ایرانی هیچ انسانی در هر مقامی که باشد دارای تقدس و عصمت نیست، عقیده به اینکه انسان بتواند واسطه و شفیع میان انسان و خدا شود نیز در فرهنگ ایرانی وجود نداشت. زرتشت نیز واسطۀ میان انسانها و خدا شمرده نمی‌شد بلکه آموزگاری بود که نیک‌بودن و نیک‌زیستن را به انسانها آموخته بود. انبیای قوم سامی هم در حیاتشان و هم همیشه پس از مرگشان واسطه‌های میان خدا و مریدان خویش شمرده می‌شدند، و مریدانشان به‌اندازۀ فرمانهائی که برای انبیاء و جانشینانِ انبیاء می‌بردند و به‌اندازه‌ئی که به معبد خدمت می‌کردند و ثمرۀ تلاش و کارشان را به عنوان زکات و صدقات به متولیان معبد می‌دادند انتظار داشتند که انبیاء و رهبران دینشان در زندگی‌شان و حتی پس از مرگشان برایشان نزد خدایشان وساطت کنند (شفیع بشوند) تا خدا از خطاهایشان درگذرد؛ یعنی مردگان نیز واسطه میان انسان و خدا بودند. اما در دین ایرانی هیچ‌گاه چنین باوری دربارۀ انسانهای زنده و مرده شکل نگرفت. از دیگر ویژگی فرهنگ ایرانی آن بود که هیچ‌کدام از عیدهای ایرانی با برگزاری مراسم برای هیچ انسانی در ارتباط نبود بلکه هرکدام از عیدها (نوروزِ کوچک که اکنون نوروز گوئیم، نوروز بزرگ که اکنون سیزده‌ به‌در گوئیم، مهرگان، سده، و جشنی که اکنون چارشنبه سوران گوئیم) مراسمی بود که برای پیوند با طبیعت برگزار می‌شد و مستقیماً با تحولات طبیعی در ارتباط بود. دین ایرانی به‌ شادزیستی بهای بسیار داده بود، و از این‌رو عید ایرانی نه مراسم عبادی بلکه سور و سرود و رقص دسته‌جمعی بود و جشنهایش مراسم شادی و سور و ستایش زیبایی‌ها بود. در فرهنگ ایرانی نه برای بزرگداشت انسانها حتی زرتشت مراسم دینی برگزار می‌شد و نه برای هیچ‌کدام از شخصیتهای دیگر. این از آن‌رو بود که ایرانی برای هیچ انسانی تقدس و عصمت قائل نبود تا به‌خاطرش مراسم دینی برپا کند. ایرانی برای طبیعت جشن برپا می‌کرد و همراه با طبیعت ابراز شادی و سرور می‌نمود. نماز نیز در دین ایرانی نه همچون نمازِ ادیان سامی ستایش پیامبرشاه و انسانهای مدعیِ‌ نمایندگیِ خدا و ستایش اعضای خانوادۀ پیامبرشاه، و نه دعا و تضرع و ابراز خواری و ذلت در حضور خدا به‌خاطر جلب ترحم خدای جبّار، بلکه ستایش ارزشها و پدیده‌های سومند بود که جلوه‌های عینیِ رحمت آفریدگار شمرده می‌شدند. به‌عبارتِ دیگر، نماز در دین ایرانی مجموعه‌ئی از سرودهای ستایشِ ارزشها و پدیده‌هائی بود که در خدمت سعادت بشر بودند؛ و در میان اینها سپنتَە‌مَنیو و وهومنَە و اَرتَە از مقام والائی برخوردار بودند و در نمازها بیشتر از همه مورد ستایش قرار می‌گرفتند، به‌علاوه مهر و ناهید و باران و آبِ جاری و کشتزار و زمینِ بارور و ستورانِ سودمند و مادران و زنان ستایش می‌شدند؛ و این‌را در گفتار زرتشت دیدیم. به‌عبارت دیگر، آنچه نماز در دین ایرانی را تشکیل می‌داد سرود تلقین به‌خود برای همسان شدن با همۀ آفریدگان سودمند و خدمت‌رسان به بشریت بود. این نیایشها به‌انسان می‌آموزد که هر فردی چنانچه از این فضایل پیروی کند و اینها را در درون خویشتن بپرورد و خودیشتن را با آنها همسان سازد خواهد توانست که به‌بلندترین مرحله از تکامل انسانی رسیده خداگونه شود، و در این‌باره هیچ تفاوتی میان انسانها وجود ندارد. دربارۀ نظام طبقاتی دوران ساسانی در کتاب مینوی خرد چنین می‌خوانیم: حکیم از خِرَدِ مینوی پرسید: تکلیف معین و مشخص و متمایز فقیهان و ارتشتاران و کشاورزان چیست؟ خرد مینوی پاسخ داد: تکلیف فقیهان آن است که دین خدا را نگهبانی کنند، عبادات را به شایستگی برگزار کنند، خداشناسی را به مردم یاد بدهند، مردم را با گفتار و کردار نیک آشنا کنند، راه سعادت جاویدان اخری را به مردم نشان بدهند و مردم را از نیتجۀ بدکرداری که بدبختی اخروی در پی دارد بیاگانند. تکلیف ارتشتاران آن است که جلو دشمنان کشور را بگیرند، از مرزهای کشور پاسداری و نگهبانی کنند، و امنیت و آرامش را برای مردم کشور تأمین کنند. و تکلیف کشاورزان آن است که زمین را با کار و فعالیت آباد کنند و برای مردم جهان ثروت و خوشی و شادی بیاورند. حکیم از خرد مینوی پرسید: تکلیف پیشه‌وران چیست؟ خرد مینوی گفت: تکلیف پیشه‌وران آن است که به‌کاری که در آن تخصص ندارند دست نزنند، و کارهائی که در آنها تخصص دارند را به‌بهترین وجهی انجام دهند، و در قبال کارهائی که انجام می‌دهند مزد درخور دریافت کنند. کسی که کاری انجام می‌دهد که در آن تخصص ندارد آن کار را خراب می‌کند و کارش بی‌ثمر می‌ماند. چنین کسی کاری که انجام می‌دهد چونکه نمی‌تواند به‌شایستگی انجام دهد کارش به‌مثابۀ نوعی گناهکاری است

&

Ava Ensemble

ارغوان! این چه رازی است که هر بار بهار با عزای دل ما می آید؟